Кој го љуби Господа, тој секогаш се сеќава на Него. Сеќавањето на Бога ја раѓа молитвата. Ако не си спомнуваш за Господа нема ниту да се молиш, а без молитвата, душата нема да престојува во љубовта Божја. Преку молитвата доаѓа благодатта на Светиот Дух. Кога е во состојба на молитва човекот се чува од гревот. Тогаш неговиот ум е зафатен од Бога и стои пред лицето Господово, а Бог ја препознава душата на оној што ги кажува молитвените зборови. 

преподобен Силуан Атонски