Оваа молитва се чита на крајот од секое богослужение, од понеделник до петок, за време на Великиот пост. При читањето на молитвата, по секоја прозба се прави голем поклон, односно голема метанија.

Зошто оваа кратка и едноставна молитва зазема толку важно место во целото великопосно богослужение? Затоа што во неа се вброени, на еден посебен начин, сите одречни и потврдни елементи на покајанието и во неа како да е составен список за сите наши личните подвизи. Пред сè, целта на овие подвизи е ослободување од секое застранување кое ни го валка животот, а и ни пречи да чекориме по патот кој ќе нè одведе во суштествено обраќање кон Бога.

Главното застранување е безделноста, мрзливоста, апатијата, немарливоста. Станува збор за онаа несвојствена мрзливост и пасивност на нашето битие, која нè повлекува надолу и никако не ни дава да се издигнеме нагоре. Таа постојано нè убедува дека е невозможно да се промени било што, а поради неа се појавува и немање желба да се стори било какво поместување. Во нас длабоко се вкоренува цинизам, кој на секој наш духовен поттик ни одговара: „Заради што и поради кои причини е потребно низ целиот свој живот да ги тестираме нашите постоечки духовни сили?“. Безделноста е коренот на сите гревови, бидејќи ја загадува духовната енергија во самиот нејзин извор.

Плод на празнината е унинието (духовната мрзливост), и во него, сите учители на духовниот живот, гледаат најголема опасност за душата. Човекот, паднат под власта на унинието, е лишен од можноста да види нешто позитивно или корисно, па заради тоа е склон само кон одрекување и песимизам. Тоа навистина претставува ѓаволска власт над нас, зашто ѓаволот пред сè е лажливец. Тој го лаже човекот во однос на Бога и светот и го исполнува животот со мрак и одрекување. Унинието е самоубиство на душата, бидејќи, ако човек се наоѓа под нејзината власт, тој целосно е неспособен да ја види светлината и да се стреми кон неа.

Властољубието! Љубовта кон власта. Колку и да ни се чини дека е туѓо и бесмислено, безделноста, мрзливоста и унинието ни го исполнуваат животот со властољубие. Мрзливоста и унинието целосно го превртуваат нашиот однос кон самиот живот, а воедно и го опустошуваат и го лишуваат од секаква смисла. Тие ни наложуваат да бараме компензација во односот кон другите луѓе. Ако мојата душа не е насочена кон Бога и не си ги поставила за своја цел вечните вредности, тогаш таа неизбежно ќе стане егоистична и егоцентрична, што значи дека сите други битија ќе бидат претворени во средства за задоволување на моите желби. Ако Бог не е Господ и Владика на мојот живот, тогаш јас самиот сум господар и владика на себеси. Тогаш самиот станувам апсолутен центар на мојот сопствен свет и кон сè ќе гледам од гледна точка на мојата потреба, на моите желби и на моите расудувања. На тој начин властољубието го превртува коренот на мојот однос кон другите луѓе, и во него се појавува стремеж за сите да ги потчинам на себеси. Тоа веднаш не нè поттикнува да заповедаме или да владееме над другите, но може да се манифестира како рамнодушност и презир, како отсуство на внимание, интерес и почит кон луѓето. Во таквиот случај, духот на празнината и безнадежноста е насочен кон другите, а духовното самоубиство се соединува со духовното убиство.

По сето ова доаѓа празнословието. Единствено човекот меѓу сите Божји созданија добил дар на говор. Сите Свети отци гледат во тоа „отпечаток“ на Образот Божји во човекот, зашто Самиот Бог ни се пројавил како Слово (Јн. 1, 1). Но овој дар во исто време е и голема опасност. Тој ја изразува самата суштина на човекот, и токму заради тоа може да стане средство за падот, самоуништувањето, лагата и гревот. Словото спасува, но и убива; словото вдахновува, но и загадува. Преку словото се изразува вистината, но преку него се ползува и ѓаволската лага. Тоа се појавува како потврдна сила, но и како огромна одречна сила. Тоа е извор на потврдното и одречното. Кога словото се одвојува од својата божествена природа и изворно значење, тоа станува празно. Тоа го утврдува духот на безделноста, унинието и властољубието и го претвора животот во вистински пекол. Тогаш словото се претвора во вистинска власт на гревот. Заради тоа, покајанието е насочено против овие четири пројави на гревот. Тие претставуваат препреки, кои треба итно да се отстранат. Но единствено Бог е во  можнот да го стори тоа. Ете зошто, првиот дел од оваа великопосна молитва, е повик од длабочината на човечката беспомошност, дури потоа молитвата преминува кон потврдните цели на покајанието. И тие исто така се четири.

Целомудрието! Ако овој збор не се употребува, како што често се прави, само во смисла на разврат, тогаш треба да се сфати како потврдна положба, која е спротивно поставена на духот на празнината. Празнината пред сè значи расеаност, разделеност, раздробеност на нашите мислења и однесувања и на нашата енергија. Таа претставува невозможност за да се согледаат нештата, такви какви навистина се во нивната целина. Спротивна на празнината е целосноста. Ако вообичаено се смета целомудрието како добродетел спротивна на развратот, тоа е само затоа што расчленетоста и поделеноста на нашето постоење никаде не се изразува толку добро себеси како во развратот, кога надвор од духовната контрола се оттуѓува животот на телото од животот на духот. Христос ја востановил целосноста во нас и ја поставил вистинската ерархија на вредностите.

Првиот чудесен плод на оваа целовитост, односно на целомудрието, е смирението. Тоа пред сè е победа на вистината во самите нас, уништување на онаа лага, во која вообичаено живееме. Само кога сме смирени ние можеме да живееме според вистината, да ги гледаме нештата, така како што тие навистина се. И поради тоа сме способни да го гледаме Божјото величие, добрината и љубовта. Ете, зошто е кажано дека Бог им дава на смирените благодат за да се спротивстават на гордите.

Целомудрието и смирението произлегуваат од трпението. Паднатиот, во својата животна природа, е нетрпелив човек, така што, негледајќи се самиот себе, брза да ги осудува другите. Неговите осудувања се непотполни, раздробени, искривени. Тој суди за сè според својот сопствен вкус и од своја гледна точка. Тој е рамнодушен кон сите и кон сè, освен кон самиот себеси, и затоа тој по секоја цена сака неговиот живот да стане и остане успешен.

Трпението навистина е божествена добродетел. Господ е трпелив не затоа што се однесува снисходливо кон нас, туку затоа што реално гледа на сè во нивната длабочина, нешто што ние, поради своето слепило, никако не можеме да го постигнеме. Колку повеќе се приближуваме кон Бога, толку потрпеливи стануваме, толку повеќе го отрезнуваме во себе она грижливо однесување и уважување на секое одделно битие, што пак, му е својствено единствено на Бога.

На крајот: венецот на сите добродетели, на сите усилби и на сите подвизи е љубовта. Онаа љубов, која, како што веќе рековме, може да биде дарувана единствено од Бога. Тоа е дарот, кој ја претставува целта на сета духовна подготовка и опит.

Сето тоа е сведено во едно, при последната прозба од великопосната молитва, кога ние се молиме: „да ги видиме своите прегрешенија и да не го осудуваме својот ближен“.

Пред нас наеднаш е застаната една опасност – гордоста. Гордоста е извор на злото и злото е извор на гордоста. Не е доволно само да се гледаат сопствените прегрешенија, затоа што оваа привидна добродетел веднаш може да се преобрати во гордост. Списите на Светите отци се полни со предупредувања за ваквиот вид на лажно благочестие, кое прикриено под смирение и самоосудување, може да доведе до ѓаволска гордост. Кога ние ги гледаме своите гревови и не го осудуваме својот ближен, или со други зборови, кога целомудрието, смирението, трпението и љубовта ќе се соединуваат во една целина, тогаш ѓаволот, односно гордоста, ќе биде уништен, односно уништена.

После секоја прозба ние правиме поклон до земја. Овие поклони до земја, кои се карактеристични за целото великопосно богослужение, не се прават само за време на молитвата на свети Ефрем Сириски. Но сепак, во оваа молитва нивното значење најдобро се разоткрива. При долгиот и тежок подвиг на духовно воздржување, Црквата не ја одделува душата од телото. Човекот е отпаднат од Бога целиот – и со својата душа и со своето тело. Затоа, за да се врати при Бога, целиот човек треба да биде востановен. Имено, гревовниот пад е победа на телото, односно тоа е победа на нашата животинска и ирационална похотност врз духовната, односно врз божествената природа. Но телото е прекрасно, телото е свето. Телото е до таа мера свето што и Самиот Бог „стана плот“. Тогаш, спасението и покајанието не се презирање на телото и негрижа кон него, туку се негово востановување за вистинското служење кое треба да биде израз на самиот живот и на духот, па телото да се претвори во храм на бесценетата човечка душа. Христијанската аскетика не е борба против телото, туку за него. Ете зошто целиот човек, и душата и телото, се во покајание. Телото учествува во молитвата на душата, како што и душата се моли не некаде надвор, туку во своето тело. На тој начин поклоните до земја, психо-телесното значење на покајанието и смирението, на покајанието и послушанието, се основна карактеристична црта на великопосното богослужение.